Warsztat regulacji emocji Warszawa – czym jest i jak z niego korzystać czytajcie dalej.
Czy w kryzysie potrafisz być dla siebie dobra?
Czy w trudnych chwilach masz wrażenie, że odcinasz się od własnych emocji? A może Twoje ciało reaguje napięciem, „zamraża się”, kiedy pojawiają się silne przeżycia? Jeśli mieszkasz w Warszawie i szukasz sposobu, jak łagodnie wracać do siebie w sytuacjach stresu i kryzysu – ten warsztat może być dla Ciebie.
„Jestem przy sobie” to cykl spotkań, który pomoże Ci odkryć, jak wspierać siebie w trudnych momentach z większą uważnością i współczuciem. Łączymy elementy pracy z ciałem, ćwiczenia oddechowe, uważność oraz techniki wspierające zmianę wewnętrznego dialogu. Dzięki temu nauczysz się, jak regulować emocje i budować poczucie bezpieczeństwa w sobie – nawet wtedy, gdy świat wydaje się zbyt intensywny.

Jak wrócić do siebie w kryzysie? O łagodności, ciele i emocjach kobiet w trudnych momentach
W trudnych chwilach często słyszymy „musisz być silna”, „weź się w garść”, „inni mają gorzej”. Choć te słowa mogą wydawać się pomocne, w rzeczywistości jeszcze bardziej oddalają nas od siebie. Prawdziwa siła kobiet w kryzysie nie leży w twardości i samodyscyplinie, ale w umiejętności powrotu do siebie lub można powiedzieć jak wrócić do siebie – do ciała, emocji, oddechu i wewnętrznej łagodności to jest tak zwana praca ciałem
Ten artykuł nie jest kolejnym poradnikiem samopomocy. To opowieść o tym, jak można uczyć się być przy sobie – nie tylko „w ogóle”, ale właśnie wtedy, kiedy jest najtrudniej. To także zaproszenie do refleksji i doświadczania: czym jest prawdziwe wsparcie wewnętrzne i jak je budować – krok po kroku, z szacunkiem do własnych granic.
Jeśli jesteś kobietą mieszkającą w Warszawie, być może znajdziesz tu coś, co pomoże Ci w konkretnym momencie: między jednym spotkaniem a drugim, między płaczem a wyciszeniem, między „muszę” a „mogę”.
Odcięcie od ciała – pierwszy objaw kryzysu
Stres i ciało kobiety to nie tylko napięte ramiona i szybki oddech. To także brak odczuwania – albo wręcz przeciwnie, nadmiar wrażeń, których nie da się pomieścić.
Wiele kobiet w Warszawie żyje w nieustannym trybie „walki lub ucieczki”. Miasto przyspiesza, a z nim codzienność: obowiązki, relacje, oczekiwania. W tym tempie łatwo nie zauważyć, że ciało zaczyna wysyłać sygnały:
- „Nie śpię jak kiedyś”
- „Nie mam siły na rozmowy”
- „Czuję się jakby mnie nie było”
To są pierwsze znaki odcięcia od siebie – a dokładniej: od układu nerwowego, który przestaje czuć się bezpiecznie.
Czym jest regulacja emocji i dlaczego nie uczymy się jej w szkole?
Regulacja emocji to jedna z najważniejszych umiejętności psychicznych – i jednocześnie jedna z najbardziej zaniedbanych w edukacji. W szkołach uczymy się matematyki, języków i fizyki, ale nikt nie mówi nam:
- jak radzić sobie z paniką,
- co zrobić, gdy ogarnia nas złość,
- jak zatrzymać się w chwili chaosu,
- jak mówić do siebie w trudnym momencie.
Tymczasem regulacja emocji to coś, czego można się nauczyć – niezależnie od wieku. Co więcej, ciało jest naszym największym sprzymierzeńcem w tym procesie.
Ciało jako barometr emocji
To, czego nie jesteśmy w stanie wyrazić słowami, często zapisuje się w ciele. I odwrotnie – kiedy zaczynamy słuchać ciała, uczymy się rozumieć swoje emocje.
Kilka prostych przykładów:
- Skurcz żołądka może oznaczać lęk.
- Zaciśnięte szczęki mogą mówić o złości.
- Osłabienie w nogach może wiązać się z poczuciem bezradności.
Podczas psychologicznych warsztatów rozwojowych w Warszawie kobiety często mówią: „Dopiero tu zauważyłam, że przez lata byłam napięta”. Ta świadomość nie przychodzi z głowy, lecz z uważnego doświadczenia ciała. To tu uczymy się jak wygląda regulacja emocji i stresu.
Co to znaczy „być przy sobie”?
Bycie przy sobie to praktyka – nie stan, który osiąga się raz na zawsze. To coś, co można pielęgnować jak mięsień.
Można być przy sobie:
- w codzienności – gdy wybierasz coś, co naprawdę Ci służy,
- w konflikcie – gdy stawiasz granice z szacunkiem,
- w lęku – gdy zamiast uciekać, mówisz do siebie: „Jestem tu z tobą.”
To wymaga uważności, łagodności i kontaktu z ciałem. Właśnie na te umiejętności stawiają współczesne metody psychologiczne, m.in. Somatic Experiencing, Self-Compassion Kristin Neff czy ćwiczenia z oddechem i ruchem.
Wewnętrzny dialog – czyli jak mówisz do siebie?
Warsztaty psychologiczne dla kobiet. Wielu osobom wydaje się, że regulacja emocji to kontrola. Tymczasem badania pokazują, że najlepszym narzędziem regulacyjnym jest współczucie – szczególnie wobec siebie.
Zamiast:
- „Znowu to samo, nic nie potrafię”
- „Weź się w garść!”
- „Muszę być silna, nie mogę się rozkleić”
Możesz spróbować:
- „To naprawdę trudne. Mam prawo czuć się zagubiona.”
- „Zrobiłam tyle, ile mogłam.”
- „Nie jestem sama.”
Taka zmiana języka to nie naiwna afirmacja, tylko realna zmiana neurobiologiczna – obniża napięcie, reguluje tętno, zmniejsza poziom kortyzolu.
Jedną z praktyk wspierających taki wewnętrzny dialog jest metoda „15-minute miracle” – oparta na pisaniu afirmacji opartych na prawdzie emocjonalnej.
Dlaczego warto ćwiczyć w grupie?
Choć wiele kobiet z Warszawy mówi: „nie jestem osobą grupową”, to właśnie spotkanie z innymi daje największą moc.
Grupa terapeutyczno-rozwojowa nie polega na opowiadaniu swojej historii „na forum”, ale na wspólnym byciu w przestrzeni, która:
- nie ocenia,
- nie doradza,
- nie wymusza.
Czasami wystarczy zobaczyć, że ktoś inny czuje podobnie. Albo usłyszeć zdanie, które zostaje na długo: „Nie jesteś trudna. Przechodzisz przez trudne rzeczy.”
Praca z ciałem Warszawa jako tło kryzysów i uzdrowień
Życie w dużym mieście ma swoje plusy, ale jest też źródłem przeciążeń. Szybkie tempo, długie dojazdy, natłok bodźców, poczucie bycia „ciągle w biegu”.
Kobiety w Warszawie często mają wiele ról: matka, pracownica, partnerka, opiekunka, organizatorka. Trudno wtedy znaleźć przestrzeń na pytanie: „Jak ja się w tym wszystkim czuję?”
Właśnie dlatego lokalne warsztaty psychologiczne w Warszawie stają się tak cenne – bo pozwalają stworzyć „wyspę bezpieczeństwa” bez konieczności wyjazdu, urlopu czy izolacji od życia.
Mini ćwiczenie: jak wrócić do siebie teraz
Spróbuj teraz, na chwilę, odłożyć telefon, przymknąć oczy i zadać sobie pytanie:
Co teraz czuję w swoim ciele?
Jakie emocje są we mnie obecne?
Co mogę dla siebie zrobić – bez poprawiania, naprawiania, tylko z obecnością?
Tylko 3 minuty. Tylko oddech. To już jest początek bycia przy sobie.
Kiedy warto poszukać wsparcia?
Nie każda trudność wymaga terapii, ale każda emocja zasługuje na uznanie. Jeśli czujesz:
- że często odcinasz się od siebie,
- że napięcie w ciele nie mija,
- że w trudnych chwilach nie masz do siebie dostępu,
– to znak, że warto poszukać przestrzeni, gdzie możesz się zatrzymać, poczuć i nauczyć nowych sposobów bycia w kontakcie ze sobą.
Podsumowanie: powrót do siebie to proces, nie hasło
Nie jesteś „za wrażliwa”. Nie przesadzasz. Nie jesteś sama.
To, że czujesz – oznacza, że jesteś żywa. To, że chcesz coś zmienić – oznacza, że masz w sobie siłę.
Warszawa może być miejscem nie tylko pracy i obowiązków, ale też powrotu do siebie. Do ciała. Do emocji. Do kobiecej łagodności.
Jeśli chcesz zacząć ten proces – nawet od małego kroku – poszukaj przestrzeni, która Ci to umożliwi. Może to być warsztat, konsultacja, ruch, oddech, książka.
Może poszukaj programów takich jak praca z emocjami warszawa,
Najważniejsze: nie rób tego przeciwko sobie. Rób to dla siebie.
ZOBACZ JESZCZE
1. Do warsztatów redukcji stresu:
Właśnie dlatego lokalne warsztaty psychologiczne w Warszawie stają się tak cenne…
2. Do konsultacji psychologicznych stacjonarnych:
Nie każda trudność wymaga terapii, ale każda emocja zasługuje na uznanie.
3. Do konsultacji psychologicznych online:
Może to być warsztat, konsultacja, ruch, oddech, książka.
4. Do strony Fundacji:
Fundacja „Twoja Przyszłość” oferuje przestrzeń wsparcia…
🌐 Proponowane linki zewnętrzne (do autorytatywnych źródeł):
1. O regulacji emocji:
Fragment: Regulacja emocji to jedna z najważniejszych umiejętności psychicznych…
2. O samowspółczuciu:
Fragment: …metody psychologiczne, m.in. Self-Compassion Kristin Neff…
3. O pracy z ciałem i traumą (TRE):
Fragment: …drżenie neurogenne jako forma pracy z traumą…




